رفتن به بالا
  • جمعه - 30 شهریور 1398 - 01:16
  • کد خبر : ۴۰۷۱
  • چاپ خبر : قدم های به محرم رسیده را به اربعین برسان

قدم های به محرم رسیده را به اربعین برسان

سیده زهرا کاظمی| ارباب صدای قدم‌های مهربانت کوچه ی دلم را پر کرده است و بوی عود و یاس سرتاسر شهر را فرا گرفته…!
نگاهم سرگردان و تار، میان خیابان ها می لغزد.

سیده زهرا کاظمی| ارباب صدای قدم‌های مهربانت کوچه ی دلم را پر کرده است و بوی عود و یاس سرتاسر شهر را فرا گرفته…!
نگاهم سرگردان و تار، میان خیابان ها می لغزد.
دسته های سینه زنی در خیابان ها شور ِ محرم را به پا کرده اند، عزاداران سیدالشهدا با لباس های مشکی و پای برهنه علم بردوش حزن را به چشم هایم می آورند.
بر لب هایشان زمزمه ی غم جاریست ..‌.
قطرات اشک همچون دانه های الماس بر گونه هایشان می لغزد و با تاول های تب دار بر وجودشان، موکب و هیئت را برپا می‌کنند
شهر دوباره داغ دار و سیاه پوش حسین شده است!
انگار همه روضه ی حسین(ع) را می خوانند!
چه آرامشی گل می‌کند در جان آدمی وقتی که تمام حس درونش می شود حسین(ع)! و با یاد کربلایت عشق در جانش شکوفه می زند..
ای رحمة الله الواسعه
چقدر می شود از عشق به تو نوشت؟
قلم از وصف نام تو عاجز است و روح ِ کلمات هم همینطور .‌‌‌‌‌..
ارباب باورم نیست که دست هایم را به محرم رسانده ای
تا در دهه ی اول پای روضه هایت دوباره زنده شوم،
تا چای ِ روضه هایت نوشدارویی باشد برای تسکین ِ دردهایم …!
بوی اسفند ِ میان دسته های سینه زنی ات مرا مدهوش تو میکند.
محرم که می آید دلم بهانه ی اربعین را میگیرد و دلم میخواهد که همگام با زائرانت به کربلا بیایم.
گفتم کربلا
کربلا این سرزمین ِ پر از جذبه ی عشق …
راستی ارباب چه قدر میشود از کربلا نوشت ؟!
چند واژه ها را به کار بگیرم تا کربلایت را وصف کنم؟
در ذهنم با واژه ها بازی میکنم، واژه ها از کی این همه تلخ شدند؟
انسان که نه، حتی واژه ها هم باشنیدن نامش، سیل اشک می‌ریزند و به حرمت شهدایش قد قامت میکنند و سلام میدهند،
ارباب دلم، دلتنگ بین الحرمین شد و سکوتی دلگیر و غریب جانم را به بند کشید.
عشقم را بیشتر و چشمانم را تر کرد.
تمام ِ آرزوی ِ این روزهایم کربلاست،
میترسم که دست هایِ به محرم رسیده ام به کربلا نرسد،
اما آقا جان احساسی غریب از اعماق ِ وجودم فریاد میکشد که اربعین خواهم آمد و میدانم که دست ِ کرم شما پربرکت است.
ارباب ما از کودکی، شما را با نام سفیه النجاه میشناسیم. شما کشتی نجات ِ بشریت هستید. خدا را شکر که هستید.

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه